به اختیار برگزیدن

آیا در زندگی اجتماعی امروز ما میتوان به اختیار برگزید .چرا دگر اندیشی و طرح اندیشه متفاوت در اجتماع پذیرفته نیست

نقش بازی

چرا تمامی الفاظ جهان در اختیار است و نمی گوییم آنچه را که باید گفت چرا بر چهره نقابی است که نمای دورن را آشکار نمی سازد آخر چرا اینقدر بازی گر نقشهای دیگریم

زندگی آرام

چگونه میتوان آرام بود و آرام زیست ؟ چگونه میتوان این لحظات آرام را خندان کرد؟ چرا در این اجتماع اهمیت خندیدن کم و ناچیز است ولی گریستن با اهمیت ؟ آیا همه میگریند ؟ آیا پشت چهره گریان خنده پنهان است ؟ چرا برای خندیدن و لذت بردن از لحظات شیرین به خارج از این مملک سفر میشود و رنج این همه هزینه بر شانه سنگینی میکند؟

برای تو وخویش

برای تو و خویش هیچ نخواهم چرا که برای تو و من چیزی نمانده است . تنها چیزی که برای تو و من گذاشته اند آن بوده است که بر اساس خواست قدما بایستی بعد از ۱۲۰ سالگی نصیب شود